Bosrank wordt al sinds de vroegste landbouwculturen door de mens gebruikt, onder meer om touw en manden te vlechten en later ook om wol en linnen te kleuren. Dat gebruik ging niet zonder risico: alle delen van de plant bevatten ranunculine, waaruit protoanemonine vrijkomt, een sterk huidirriterende stof. De Franse naam Herbe aux gueux verwijst hiernaar en zou slaan op bedelaars die bewust zweren opwekten om medelijden te krijgen. Vandaag vind je bosrank onder meer homeopathisch verwerkt vanwege haar giftige eigenschappen, en in de bachbloesemtherapie wordt ze ingezet bij dromerigheid en afwezigheid.

In België is de inheemse Clematis vitalba wijdverspreid, vooral in kalkrijke streken en langs voedselrijke, vochtige bosranden. Deze klimplant is een belangrijke waardplant voor verschillende spannertjes en biedt met haar dichte bladerdek voedsel en beschutting aan tal van kleine dieren. De bosrankvlinder is naar haar genoemd. Dit fijne, kleine vlindertje leeft als rups in een kokertje van bosrankblaadjes en is in Vlaanderen zeer zeldzaam, met waarnemingen beperkt tot Zuid-Oost-Limburg en recent ook Leuven. Van juli tot september bloeit bosrank uitbundig en lokt ze bijen, hommels en zweefvliegen met haar geurige bloei.

Als gevelplant is ze bijzonder waardevol: een van de weinige inheemse, snelle klimmers die tot 10 à 15 meter per jaar kan groeien, met zelf hechtende ranken die geen extra geleiding nodig hebben.